De waterkannonen van de politie hebben de woede van de staalarbeiders niet kunnen koelen. Tot drie keer toe botsten de betogende ‘metallo’s’ met  politie, in Brussel, Namen en Straatsburg. De reden voor hun grimmige acties? Het zoveelste verraad van de directie van ArcelorMittal. In plaats van de beloofde investeringen sluit Mittal nu zeven van de twaalf vestigingen in de zogenaamde ‘koude fase’ van de Luikse staalproductie. 1300 rechtstreekse banen staan zo op de tocht. Onrechtstreeks komen hier nog eens zesduizend banen op de helling bij onderaannemers. Dit bericht komt bovenop de achthonderd banen die verdwijnen in de ‘warme fase’. In totaal gaan tienduizend banen zo in rook op. Dit terwijl een vijfde van de actieve bevolking in de regio werkloos is. De Indiase staalbaron, Mittal, die een paar jaar geleden als een reddende engel werd onthaald, wordt nu door iedereen verguisd. Toegegeven, de woordvoerder van ArcelorMittal, ‘betreurt’ de nieuwe sluitingen. Maar dit brengt geen soelaas.

In tegenstelling tot wat de Franse president en zijn regering beweren heeft de tussenkomst van het Franse leger in Mali niets te maken met de zogenaamde ‘Franse waarden’, de ‘mensenrechten’ of andere ‘humanitaire’ redenen. Laten we een kat een kat noemen, het gaat hier om een imperialistische tussenkomst met het doel de belangen van de Franse multinationals in de regio te beschermen.

Het is moeilijk te geloven dat er al vier jaar voorbij zijn gegaan sinds de laatste verkiezing van Barack Obama. De straten waren gevuld met claxonnerende auto’s, wapperende vlaggen en uitroepen van opwinding. Tranen van onbeteugelde vreugde en opluchting rolden over de wangen van velen. Na acht lange jaren van Bush was de verandering er eindelijk gekomen! Of toch niet? De maanden – en de crisis – kropen traag voorbij, en het werd steeds duidelijker dat het presidentschap van Obama in feite meer leek op Bush 2.0 dan op een nieuw tijdperk van vrede en welzijn.