Greek

Ο απεργιακός αγώνας ενάντια στις αντι-μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα συμπλήρωσε 40 ημέρες την 13η Ιανουαρίου. Την περασμένη Πέμπτη πραγματοποιήθηκε η τέταρτη διεπαγγελματική απεργία και εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές συμμετείχαν στις συγκεντρώσεις.

Ο ερχομός της Πρωτοχρονιάς γιορτάστηκε με τη συνηθισμένη φασαρία. Στο Λονδίνο, οι γλεντζέδες καλωσόρισαν την αρχή της νέας δεκαετίας με πυροτεχνήματα, όπως έκαναν και πολλοί άνθρωποι στο Εδιμβούργο και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Χωρίς αμφιβολία, ο νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας, Μπόρις Τζόνσον, γιόρτασε με ακόμη μεγαλύτερο ενθουσιασμό σε σχέση με τους περισσότερους ανθρώπους. Έχοντας κερδίσει τις γενικές εκλογές του 2019 με μεγάλη πλειοψηφία, είναι πλέον ελεύθερος να οδηγήσει το έθνος σε μια επιτυχημένη κατάληξη όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις του Brexit. Αυτό ισχύει, τουλάχιστον, στη θεωρία. Η πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως διαφορετική.

Νωρίς το πρωί της Παρασκευής 3 Ιανουαρίου 2020, σε μια πράξη ύψιστης αλαζονείας, η διοίκηση του Τραμπ προχώρησε στη δολοφονία του Ιρανού στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί, καθώς και του υψηλόβαθμου Ιρακινού παραστρατιωτικού ηγέτη Αμπού Μαχντί αλ-Μοχάντες στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Για ακόμη μια φορά, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αυξάνει την αστάθεια στη Μέση Ανατολή.

Τα όνειρα του Προέδρου Μακρόν για «ειρηνικά» Χριστούγεννα κατέρρευσαν καθώς οι απεργοί απέρριψαν την έκκλησή του για ανακωχή την περίοδο των γιορτών και αποφάσισαν να συνεχίσουν την μεγαλύτερη σε διάρκεια απεργιακή κινητοποίηση των τελευταίων 30 χρόνων.

Κοιτώντας πίσω στην προεκλογική περίοδο για τις εκλογές του 2017, το Εργατικό Κόμμα (ΕΚ) είχε αποδεχθεί το αποτέλεσμα του Brexit και μιλούσε για την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων. Αυτή η στάση κέρδισε πολλούς ψηφοφόρους του ΕΚ που ήταν υπέρ του Brexit. Η εκστρατεία του 2017 πέτυχε τη μεγαλύτερη αύξηση σε ψήφους για το ΕΚ από το 1945. Ξεκάθαρα ο Κόρμπιν, το Brexit και οι αριστερές πολιτικές δεν αποτελούσαν τότε πρόβλημα για τους ψηφοφόρους.

Κοιτώντας πίσω στην προεκλογική περίοδο για τις εκλογές του 2017, το Εργατικό Κόμμα (ΕΚ) είχε αποδεχθεί το αποτέλεσμα του Brexit και μιλούσε για την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων. Αυτή η στάση κέρδισε πολλούς ψηφοφόρους του ΕΚ που ήταν υπέρ του Brexit. Η εκστρατεία του 2017 πέτυχε τη μεγαλύτερη αύξηση σε ψήφους για το ΕΚ από το 1945. Ξεκάθαρα ο Κόρμπιν, το Brexit και οι αριστερές πολιτικές δεν αποτελούσαν τότε πρόβλημα για τους ψηφοφόρους.

Η απεργία της 5ης Δεκεμβρίου ήταν η μαζικότερη κινητοποίηση στη Γαλλία από την εποχή του αγώνα ενάντια στις αλλαγές στο συνταξιοδοτικό από την κυβέρνηση Σαρκοζί, το φθινόπωρο του 2010. Αν και δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των απεργών, είναι πιθανό ότι καμία άλλη απεργία δεν είχε τόσο μεγάλο αντίκτυπο στην οικονομία της Γαλλίας τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές κατέβηκαν στους δρόμους του Σαντιάγο την περασμένη Παρασκευή 14 Οκτωβρίου, στη «μεγαλύτερη πορεία της Χιλής» όπως την αποκάλεσαν. Μαζικές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα μία εβδομάδα μετά τη κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, το κατέβασμα του στρατού στους δρόμους και την απαγόρευση κυκλοφορίας που επέβαλε η κυβέρνηση Πινιέρα. Συνολικά πάνω από 2.000.000 διαδήλωσαν κατά του καθεστώτος σε όλη τη χώρα.

Η κυβέρνηση των αφεντικών στη Χιλή, κηρύσσοντας πόλεμο στους φτωχούς, επέβαλε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, καθώς και την απαγόρευση κυκλοφορίας στις μεγάλες πόλεις. Αυτό το μέτρο είχε να χρησιμοποιηθεί από το 1987, την εποχή δηλαδή της δικτατορίας του Πινοσέτ. Έως τώρα, αρκετοί θάνατοι έχουν ήδη επιβεβαιωθεί. Αυτή η τεράστια λαϊκή εξέγερση έχει απειλήσει σοβαρά την κυβέρνηση, η οποία αντιδρά απελπισμένα. Πρόκειται για μια ιστορική κινητοποίηση, σε ένα επίπεδο που δεν έχει προηγούμενο, από την εποχή των διαδηλώσεων που ανέτρεψαν τον δικτάτορα Πινοσέτ.

Μετά από τηλεφωνική συνομιλία με τον Ερντογάν την περασμένη Κυριακή, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι συμφώνησε στην απόσυρση των στρατευμάτων των ΗΠΑ από τις κουρδικές περιοχές της Βόρειας Συρίας, δίνοντας έτσι το «πράσινο φως» για την τουρκική εισβολή.

Από τις 24 Ιουλίου, ο Μπόρις Τζόνσον είναι ο νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας. Τα 2/3 των μελών των Τόρις (τα πλέον αντιδραστικά) ψήφισαν ο Τζόνσον να διαδεχθεί την αξιολύπητη Τερέζα Μέι στην προεδρία του Συντηρητικού Κόμματος και επομένως και στην πρωθυπουργία, με μόνο στόχο το Brexit, κάτι που ο ίδιος έχει υποσχεθεί να κάνει μέχρι τις 31 Οκτωβρίου.

Τον τελευταίο μήνα, ο Αμαζόνιος βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής της κυβέρνησης του Μπολσονάρο μετά από μία παρατεταμένη αντιπαράθεση που κατέληξε στην παραίτηση του φυσικού Ρικάρντο Γκαλίβιο από τη διοίκηση του Εθνικού Ινστιτούτου Διαστημικής Έρευνας (Inpe).

Το ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ, ΚΙΔΗΣΟ κ.α) έλαβε ποσοστό 8,10%, 457.519 ψήφους και 22 έδρες, μένοντας ουσιαστικά στην ίδια εκλογική απήχηση σε σχέση με τις Ευρωεκλογές, κερδίζοντας μόλις 20.793 ψήφους. Ο υποτιθέμενα αριστερόστροφης λογικής αποκλεισμός από τα ψηφοδέλτια του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σαμαρά, Β. Βενιζέλου, αναιρέθηκε στην πράξη από την προεκλογική δήλωση της Φώφης Γεννηματά με την οποία προανήγγειλε την κοινοβουλευτική στήριξη μιας κυβέρνησης της Ν.Δ σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας. Έτσι δεν υπήρξε το παραμικρό κίνητρο η αυξημένη αντι-Ν.Δ, αντιδεξιά ψήφος που εμφανίστηκε στην κάλπη της 7ης Ιουλίου να διοχετευθεί προς το ΚΙΝΑΛ.

Στην πρόσφατη συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, οι πλούσιοι και ισχυροί συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν μια στρατηγική για την υπεράσπιση του συστήματός τους. Στο παρελθόν, η επικρατούσα διάθεση ήταν αυτή της αισιοδοξίας και της αποφασιστικότητας. Φέτος, όμως, αυτό που επικρατούσε ήταν η απελπισία. Η άρχουσα τάξη έχει βρεθεί, από εκεί που γιόρταζε τη νίκη της, να κοιτάζει πλέον στην άβυσσο μέσα σε μόλις 25 χρόνια.

Στις 20 και 21 Φεβρουαρίου το ισπανικό Κογκρέσο (Κοινοβούλιο) συζήτησε για το Σύνταγμα. Καθώς η συζήτηση διεξαγόταν, μια δημοσκόπηση έδειξε ότι το 80% του λαού νιώθει πως δεν αντιπροσωπεύεται από το Κογκρέσο. Ένα αυξανόμενο κύμα δυσαρέσκειας μεταφράζεται σε αγώνα. Η Ισπανία είναι σαν μια χύτρα ταχύτητας χωρίς βαλβίδα ασφαλείας, αντιμετωπίζοντας μια καθεστωτική κρίση που μπορεί να λυθεί μόνο μέσα από την έκρηξη των μαζών στο προσκήνιο.