یک سال پیش بود که ایران وارد جاده انقلاب شد. مانند صاعقه‌ای در آسمان آبی روشن٬ هزاران نفر از مردم خشمگین٬ بیشتر جوانان٬ به خیابان‌های تهران ریختند تا علیه تقلب آشکار در انتخابات اعتراض کنند. آنان با قهرمانی ناباورانه٬ نبرد با خشونت سازمان‌یافته‌ی دولت را به جان خریدند تا با نظام ارتجاعی آخوندها که مدت‌ها به سرکوب آن‌ها پرداخته بود روبرو شوند.

آن‌چه در تابستان ۸۸ در ایران با جنبش توده‌ای در پیامد انتخابات ریاست جمهوری آغاز شد به روشنی آغاز انقلابی بود که با انکارناپذیرترین ویژگی‌اش واضح گشت: ورود اجباری توده‌ها به صحنه‌ی تاریخ. این روند از همان اوایل آغاز٬ مسئله‌ی قدرت در جامعه را مطرح کرد. با رادیکال‌سازی جنبش این مسئله هر روز اهمیت بیشتری می‌یابد. انقلاب ایران فی‌الحال توجه توده‌های جهان را جلب کرده است. جنبش در عرض چند ماه قدم‌هایی به جلو برداشته و به حیطه‌هایی رسیده که کسی ممکن نمی‌داشت. جنبش توده‌های ایران با بی‌توجهی‌اش به هر گونه قدرت و مقام و اعتمادش به قدرت خود که به سرعت رو به افزایش است میلیون‌ها نفر از کارگران و فقیران را مورد الهام قرار داده است. امروز دیگر شکی نیست که سقوط رژیم اسلامی غیر قابل اجتناب است و دیر یا زود از راه می‌رسد. اما این تنها آغاز دوره‌ای از مبارزه طبقاتی حاد در ایران خواهد بود که می‌تواند به سرنگونی نظام سرمایه‌داری و جایگزینی‌اش با حکومت کارگران و توده‌ها منجر شود.

توده‌های ایران پس از سال‌ها بی‌عملی ظاهری علیه دیکتاتوری جمهوری اسلامی به پا خواسته‌اند. رویدادهای طوفانی که پس از تقلب در انتخابات در خرداد سال ۸۸ صورت گرفت چیزی به جز مراحل اولیه‌ی انقلابی مردمی نبود؛‌ این انقلاب شایسته حمایت کامل ما کمونیست‌ها است.

توضیح مترجم: حدود یک ماه و نیم پیش سازمان مارکسیستی «جد و جهد» در پاکستان ۲۹امین کنگره‌ی خود را برگزار کرد. این کنگره در حالی برگزار شد که پاکستان دستخوش جنگ و بیکاری و قطع برق و حملات تروریستی است. فروپاشی اقتصادی به مصائب توده‌ها افزوده و اعتراضات اجتماعی روز به روز افزایش می‌یابد. در این شرایط است که «جد و جهد» کنگره عظیم خود را برگزار کرد و در طول دو روز ۲۱۸۳ نفر در این کنگره شرکت کردند. ر زیر ترجمه‌ی گزارش روز اول کنگره را می‌خوانید (گزارش روز دوم نیز متعاقبا ترجمه و چاپ می‌شود).

در هفته‌های گذشته شاهد سر بر آوردن انقلاب در کشوری در قلب آسیای میانه بودیم. قرقیزستان که تا کنون در دنیا کمتر اسمش شنیده می‌شد٬ به صدر خبر نشریات رفت. گرایش بین‌المللی مارکسیستی گرچه در قرقیزستان گروهی با خود نداشت اما از طریق اعضای خود در کشورهای منطقه به سرعت به این رویدادها واکنش نشان داد و ضمن تحلیل اتفاقات سعی کرد به راه‌های پیروزی جنبش اشاره کند. انقلاب در قرقیزستان در ضمن انعکاس بسیاری در ایران نیز داشت و سقوط دولت باکیف به دست مردم باعث سرور مردم در ایران شد. فعالین ایرانی گرایش مارکسیستی به علت درگیری در مسائل ایران موفق نشدند به موقع در این مورد بنویسند و ترجمه کنند اما اکنون با کمی تاخیر چند نوشته از رفقای خود در مورد این رویدادها را به فارسی عرضه می‌کنیم.

تایلند روزهای پرماجرا و خطیری را از سر می‌گذراند. جنبش «پیراهن سرخ‌»ها دولت را حسابی فلج کرده و مقدمات سقوط آن محیا شده است. هفته‌ی گذشته شاهد بودیم که ارتش ۲۱ نفر از معترضین را به قتل رساند و این نشان از ضعف رژیم کنونی و قدرت جنبش توده‌ای می‌دهد که نتوانسته جنبش را متوقف کند. این بخشی از تاثیر بحران جهانی سرمایه‌داری بر این گوشه‌ی آسیای جنوب شرقی است و نشانی دیگر از این‌که دنیا در سال‌های پیش رو پر از جنبش و شورش و انقلاب خواهد بود. در زیر گزارش یکی از رفقای ما در گرایش بین‌المللی مارکسیستی را مشاهده می‌کنید که در تظاهرات و جنبش حاضر و درگیر بوده.

فراخوان رئیس‌جمهور چاوز به برپایی انترناسیونال انقلابی جدید٬ انترناسیونال پنجم٬ به بحث شورانگیزی در صفوف جنبش کارگری در آمریکای لاتین و در سطح جهان انجامیده است. مارکسیست‌ها نمی‌توانند نسبت به این مسئله بی‌تفاوت باقی بمانند. ما باید چه رویکردی اتخاذ کنیم؟