رژیم مراکش با احتیاط بسیار حرکت می‌کند و هر چه از دستش بر می‌آید انجام می‌دهد تا از موقعیت‌هایی که به تخاصم بین جوانان انقلابی و نیروهای سرکوب دولتی منجر شود دوری کند اما جنبش مدام قوی‌تر می‌شود. در چنین موقعیتی بود که مارکسیست‌های مراکش٬ متشکل در «اتحادیه عمل کمونیستی»٬ برای اولین مدرسه مارکسیستی بهاره‌ی خود گرد هم آمدند.

توضیح مترجم: «جد و جهد» (مبارزه) سازمان «گرایش بین‌المللی مارکسیستی» در پاکستان است. افکار این سازمان در ایران را گروه کمونیستی «مبارزه طبقاتی» پیش می‌برد. رویکرد بلشویکیِ رفقای «جد و جهد» به فعالیت در سخت‌ترین شرایط همیشه مایه‌ی الهام ما و «مبارزه طبقاتی» بوده است. در این‌جا گزارش دو روزِ ۳۰امین کنگره‌ی این سازمان را که در شهر لاهورِ پاکستان برگزار شد می‌خوانید. گزارش‌ها را نویسنده‌ی وب‌سایتِ «در دفاع از مارکسیسم» (Marxist.com)‌ که در کنگره حاضر بوده نوشته و ما به فارسی برگردانده‌ایم.

در طبیعت پس از زلزله٬ پس‌لرزه می‌آید. اثرِ این پس‌لرزه‌ها می‌تواند به همان فاجعه‌باری انفجار اولیه باشد. آن‌چه اکنون شاهدش هستیم همین پدیده در سطح جامعه و سیاست است. زلزله‌ی انقلابی در مصر و تونس به دوردست‌ترین نقاط جهان عرب‌زبان لرزه انداخته است. الجزایر٬ مراکش٬ لیبی٬ سودان٬ بحرین٬٫ اردن٬ عراق٬ یمن٬ کویت٬ جیبوتی – بر این فهرست هر روز افزوده می‌شود نه روز به روز که ساعت به ساعت.

بر خلاف آن‌چه رسانه‌های بورژوایی مدعی‌اند٬ انقلاب‌ها را مبلغین شخصی یا گروه‌های کوچک نمی‌سازند. آن‌ها را توده‌ی مردم می‌سازند و سال‌های سال انحطاط نظام کهن که دیگر نمی‌تواند جامعه را پیش ببرد تدارک‌شان می‌بیند. از سوی دیگر وقتی جامعه‌ای آماده‌ی انقلاب است یعنی وقتی تناقضات به سطحی خطیر رسیده٬ نیرویی کوچک می‌تواند در رویدادهای پیش رو نقشی بزرگ بازی کند.

۹ فوریه ۲۰۱۱ – مواقعی هست که تظاهرات توده‌ای برای سقوط رژیم کافی است. اما مصر یکی از آن‌ها نیست. تمام تلاش‌های توده‌ها برای سرنگونی مبارک از طریق تظاهرات و اعتراضات خیابانی تا بحال در دستیابی به هدف اصلی ناکام مانده.

انباشتِ خشم مردم باعث شده جوانان ایران خشمِ‌ خواهران و برادران خود در کشورهای عربی را خوب بفهمند و از همان ابتدا مشتاقانه انقلاب عرب را دنبال کنند. با فرار بن علی فریادِ «تونس تونِس (توانست)»‌ در ایران در گرفت. با گسترش انقلاب به مصر٬ مردم حتی در سطحی وسیع‌تر آن‌را دنبال می‌کردند و سرنوشت آن‌را با سرنوشت انقلاب خود پیوند می‌زدند. جوانان و مردم مثل همیشه درصدند از این فضای بوجود آمده استفاده کنند تا دور جدیدی از حرکتِ انقلابی خود علیه رژیم را پیش ببرند. «مبارزه طبقاتی» از خواست بر حق مردم و جوانان برای اعلام ۲۵ بهمن به عنوان «روز خشم» حمایت می‌کند و همگان را به شرکت در این حرکت فرا می‌خواند.

انقلاب مصر که به سرعت در پی خیزش تونس آمد امواج خود را به سراسر جهان عرب فرستاده است. تمام استراتژیست‌های جدی سرمایه در مورد «اثر دومینویی» رویدادهای مصر صحبت می‌کنند. هیچکدام چنین چیزی را پیش بینی نمی‌کردند.

هم اکنون وقایع دراماتیکی در خاورمیانه در حال اتفاق است. امروز مصر را موجی از تظاهرات های سراسری بر علیه رژیم مبارک تکان داد. تظاهرات هائی که در آن مردمی که از 30 سال پیش تحت ستم قرار گرفته اند، شرکت دارند.این خود بزرگترین موج اعتراض هائی است که مصر در دهه های اخیر تجربه نموده است. در قاهره و شهر های دیگر هزاران نفر در جنگ خیابانی با نیروهای پلیس بسر می برند.

انقلاب در مصر به نقطه‌ای حیاتی می‌رسد. قدرت کهن دولتی زیر ضربه‌ی چکشِ توده‌ها خرد می‌شود. اما انقلاب مبارزه‌ی نیروهای زنده است. رژیم کهن قصد تسلیم بدون تقلا را ندارد. نیروهای ضدانقلابی دست به حمله زده‌اند. در خیابان‌های قاهره جنگ آتشینی بین عناصر طرفدار مبارک و ضد مبارک برقرار است .

جنبش انقلابی شگفت‌انگیزِ کارگران و جوانان تونس الهام و نمونه‌ای است برای کلِ جهان. بیش از یک هفته است که تونس انقلابی با ابعاد حماسی از سر گذرانده است. خیزش توده ای در تونس به سرنگونی زین‌العابدین بن علی٬ دیکتاتور منفور٬ پس از ۲۳ سال حضور در قدرت٬ انجامید.

توضیح مترجم: در اوایل ماه نوامبرِ امسال٬ کنفرانس سه‌روزه بسیار مهمی در هاوانا٬ پایتخت کوبا٬ با عنوان «سوسیالیسم در قرن بیست و یکم» برگزار شد. این کنفرانس را موسسه فلسفه‌ی هاوانا سازمان داده بود اما بسیاری از مهم‌ترین شخصیت‌ها و روشنفکران در آن شرکت داشتند و عملا بحث سیاسی داغی بود در مورد آینده‌ی کشور. از میان معدود سخنگویان مهمانِ خارجی٬ آلن وودز٬ از رهبران گرایش بین‌المللی مارکسیستی٬ بود. آلن پس از برگشت خود گزارشی از سفر خود را به انگلیسی منتشر کرده که در این‌جا ترجمه فارسی آن را تقدیم می‌کنیم.