Kryzys kapitalizmu spowodował wzrost tendencji do zadawania pytań i organizacji ruchów masowych na całym świecie. Od „Indignados” mającego miejsce w Hiszpanii poprzez Plac Sindagma w Grecji aż do najświeższego Nuit debout we Francji, młodzi ludzie zaczynają działać i rzucają wyzwanie systemowi kapitalistycznemu. Ostatnie lata tej tendencji, przyniosły ze sobą liczne, spontaniczne działania, skierowane przeciwko różnym formom opresji, która uderza we wszystkie warstwy klasy pracujące w obecnym systemie.

Dawno, dawno temu, małżeństwa jednopłciowe były zalegalizowane, osoby transpłciowe mogły służyć w armii, jawny gej był Ministrem Spraw Zagranicznych, dyskryminacja została usunięta z prawa, a zmiana płci w oficjalnych dokumentach była jedynie kwestią administracyjną. Gdzie leżało to nadzwyczajne miejsce? Kiedy zdarzyło się tak, że takie prawa – które wybiegły dalej niż wszystkie inne w jakimkolwiek współczesnym państwie pod względem podstawowej demokratyczności i praw człowieka – były wcielone w życie? Co najważniejsze, dlaczego w dzisiejszych czasach tego typu prawa nie działają tak w każdym miejscu? Niezaskakująco dla Marksistów, krajem tym był Związek Radziecki, a przytoczone prawa zostały uchwalone podczas wstępnej fazy rewolucji, od roku 1917 do roku 1926, pod przywództwem Lenina i Trockiego. Również niezaskakująco, prawa te były następnie zniesione przez kontrrewolucję stalinistów, która to zgniotła wszelkie społeczne i polityczne zdobycze bolszewizmu pod stopami.

Hongkongs enorme mobilisering mot den Beijing-sponsede utleveringsloven har enda ikke mistet gnisten, etter at 500 000 mennesker gikk ut på årsdagen for Hongkong sin løsrivelse fra Storbritannia. Bevegelsen befinner seg imidlertid nå ved et veiskille, grensen er nådd for hva som kan oppnås uten ledelse og plan.