Greek

Από τις 24 Ιουλίου, ο Μπόρις Τζόνσον είναι ο νέος πρωθυπουργός της Βρετανίας. Τα 2/3 των μελών των Τόρις (τα πλέον αντιδραστικά) ψήφισαν ο Τζόνσον να διαδεχθεί την αξιολύπητη Τερέζα Μέι στην προεδρία του Συντηρητικού Κόμματος και επομένως και στην πρωθυπουργία, με μόνο στόχο το Brexit, κάτι που ο ίδιος έχει υποσχεθεί να κάνει μέχρι τις 31 Οκτωβρίου.

Τον τελευταίο μήνα, ο Αμαζόνιος βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής της κυβέρνησης του Μπολσονάρο μετά από μία παρατεταμένη αντιπαράθεση που κατέληξε στην παραίτηση του φυσικού Ρικάρντο Γκαλίβιο από τη διοίκηση του Εθνικού Ινστιτούτου Διαστημικής Έρευνας (Inpe).

Το ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ, ΚΙΔΗΣΟ κ.α) έλαβε ποσοστό 8,10%, 457.519 ψήφους και 22 έδρες, μένοντας ουσιαστικά στην ίδια εκλογική απήχηση σε σχέση με τις Ευρωεκλογές, κερδίζοντας μόλις 20.793 ψήφους. Ο υποτιθέμενα αριστερόστροφης λογικής αποκλεισμός από τα ψηφοδέλτια του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σαμαρά, Β. Βενιζέλου, αναιρέθηκε στην πράξη από την προεκλογική δήλωση της Φώφης Γεννηματά με την οποία προανήγγειλε την κοινοβουλευτική στήριξη μιας κυβέρνησης της Ν.Δ σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας. Έτσι δεν υπήρξε το παραμικρό κίνητρο η αυξημένη αντι-Ν.Δ, αντιδεξιά ψήφος που εμφανίστηκε στην κάλπη της 7ης Ιουλίου να διοχετευθεί προς το ΚΙΝΑΛ.

Στην πρόσφατη συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, οι πλούσιοι και ισχυροί συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν μια στρατηγική για την υπεράσπιση του συστήματός τους. Στο παρελθόν, η επικρατούσα διάθεση ήταν αυτή της αισιοδοξίας και της αποφασιστικότητας. Φέτος, όμως, αυτό που επικρατούσε ήταν η απελπισία. Η άρχουσα τάξη έχει βρεθεί, από εκεί που γιόρταζε τη νίκη της, να κοιτάζει πλέον στην άβυσσο μέσα σε μόλις 25 χρόνια.

Στις 20 και 21 Φεβρουαρίου το ισπανικό Κογκρέσο (Κοινοβούλιο) συζήτησε για το Σύνταγμα. Καθώς η συζήτηση διεξαγόταν, μια δημοσκόπηση έδειξε ότι το 80% του λαού νιώθει πως δεν αντιπροσωπεύεται από το Κογκρέσο. Ένα αυξανόμενο κύμα δυσαρέσκειας μεταφράζεται σε αγώνα. Η Ισπανία είναι σαν μια χύτρα ταχύτητας χωρίς βαλβίδα ασφαλείας, αντιμετωπίζοντας μια καθεστωτική κρίση που μπορεί να λυθεί μόνο μέσα από την έκρηξη των μαζών στο προσκήνιο.

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες επέστρεψε το πρωί της Δευτέρας, 18 Φεβρουαρίου, μετά την ολοκλήρωση του πρώτου μέρους της μετεγχειρητικής ανάρρωσής του στην Αβάνα της Κούβας, όπου υποβλήθηκε σε εγχείρηση στις 11 του Δεκέμβρη.

Μια ακόμα 24ωρη γενική απεργία, η 21η από τις αρχές του 2010 (τρεις 48ωρες γενικές απεργίες έχουν ακόμα διεξαχθεί από τότε), διεξάγεται μετά από σχετικό κάλεσμα των ΓΣΣΕ-ΑΔΕΔΥ, με τους εργαζόμενους και τις εκατοντάδες χιλιάδων άνεργων συναδέλφων τους να μην δείχνουν κανέναν ενθουσιασμό γι’ αυτήν. 

Το πρωί στις 6 Φεβρουαρίου ο επιφανής ηγέτης της Αριστεράς Chokri Belaïd δολοφονήθηκε μπροστά στο σπίτι του στη Τύνιδα. Χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους, επιτέθηκαν στα γραφεία του κυβερνώντος κόμματος Ennahda το οποίο θεωρούν υπεύθυνο για την δολοφονία και μια γενική απεργία αναγγέλθηκε για τις 8 Φεβρουαρίου. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα για μια πολύ αναγκαία δεύτερη επανάσταση, δυο χρόνια μετά την πτώση του μισητού καθεστώτος του Μπεν Αλί.

Στις 31 Ιανουαρίου, η ισπανική εφημερίδα El País έδωσε στη δημοσιότητα μια σειρά εγγράφων που αποδείκνυαν ότι ηγετικά στελέχη του κυβερνώντος Λαϊκού Κόμματος (PP) πληρώνονταν τακτικά με μετρητά από το κόμμα. Τα χρήματα αυτά προέρχονταν από παράνομες επιδοτήσεις εκ μέρους μεγάλων επιχειρήσεων, ιδιαίτερα του κατασκευαστικού τομέα.

Ο Ιερώνυμος Μπος είναι ένας από τους πιο γνωστούς και γνήσιους ζωγράφους όλων των εποχών. Τα έργα του, παρά το ότι έχουν δημιουργηθεί πεντακόσια χρόνια πριν, φαίνονται σύγχρονα και μοιάζουν σουρεαλιστικά. Είναι η τέχνη ενός κόσμου που βρίσκεται σε αναταραχή, σπαρασσόμενος από αντιφατικές τάσεις – ένας κόσμος όπου το φως της λογικής έχει σβήσει και τα ζωώδη ένστικτα κυριαρχούν, ένας κόσμος τρομοκρατίας και βίας, ένας ζωντανός εφιάλτης. Κοντολογίς, ένας κόσμος όπως ο σύγχρονος.

Οι υποψήφιοι του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Βενεζουέλας (PSUV) επικράτησαν στις εκλογές για ανάδειξη κυβερνήτη της 16ης Δεκεμβρίου σε 20 από τις 23 πολιτείες της χώρας, συμπεριλαμβανομένων 5 πολιτειών που ως τις εκλογές ελέγχονταν από το κόμμα της αντιπολίτευσης, το MUD. Η μόνη παρηγοριά της αντιδραστικής αντιπολίτευσης ήταν ότι κατάφερε να κρατήσει τη σημαντική πολιτεία της Miranda, όπου ο ηττημένος προεδρικός υποψήφιος του κόμματος Henrique Capriles Radonski επικράτησε του πρώην αντιπροέδρου Elias Jaua.

Το Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου, ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας Hugo Chavez ανακοίνωσε την εισαγωγή του σε νοσοκομείο της Κούβας για μια ακόμη χειρουργική επέμβαση. Στην ανακοίνωσή του προσέθεσε: «επειδή σε κάθε τέτοια διαδικασία ενυπάρχουν ρίσκα, αν κάτι συμβεί που θα με εμποδίσει από τα καθήκοντά μου, προτιμώ να είναι αντικαταστάτης μου ο αντιπρόεδρος Maduro».

Παρακάτω δημοσιεύουμε τη συνέντευξη του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, αρχηγού του αριστερού σχηματισμού «Αριστερό Μέτωπο» στη Γαλλία. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν συμμετείχε στις γαλλικές προεδρικές εκλογές νωρίτερα αυτή τη χρονιά και έλαβε το 11,1% των ψήφων. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Μελανσόν μπορείτε να διαβάσετε τα ακόλουθα άρθρα (Ο Μελανσόν σαν υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου- Με ποια καμπάνια και με ποιο πρόγραμμα; και το Μαζική υποστήριξη για τον Μελανσόν). Η συνέντευξη

...

Η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων κάλεσε στις 14 Νοεμβρίου Ευρωπαϊκή Ημέρα Δράσης και Αλληλεγγύης ενάντια στη λιτότητα. Η πρωτοβουλία ελήφθη από τη συνομοσπονδία συνδικάτων της Πορτογαλίας CGTP-IN, η οποία αποφάσισε να καλέσει 24ωρη γενική απεργία ενάντια στο τελευταίο πακέτο μέτρων λιτότητας που προτάθηκε από τη δεξιά κυβέρνηση του Passos de Coelho, για τον προϋπολογισμό του 2013. Στις 15 Σεπτεμβρίου η τεράστια έκρηξη θυμού που φάνηκε στις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Πορτογαλία από το 1974, ώθησε τα συνδικάτα στη λήψη αυτής της απόφασης.

Μετά το τέλος της χθεσινής μεγαλειώδους πορείας στο Ηράκλειο Κρήτης στο πλαίσιο της 48ωρης απεργίας, εργατικοί φορείς (ΠΟΕ-ΟΤΑ) και εργαζόμενοι πολίτες προχώρησαν σε κατάληψη της Περιφέρειας Κρήτης. Η κατάληψη συνεχίζεται και αποτελεί κέντρο αγώνα και δράσης. Σήμερα το απόγευμα οι καταληψίες απεύθυναν ένα συγκλονιστικό κάλεσμα που δείχνει το σωστό αγωνιστικό δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί μετά τη λήξη της 48ωρης γενικής απεργίας και αντανακλά αυθεντικά την επαναστατική διάθεση που αναπτύσσεται στους κόλπους του εργατικού κινήματος : «Όλα τα εργατικά κέντρα να κηρύξουν αύριο νέες 24ωρες και 48ωρες απεργίες!».

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει στη συνδιάσκεψη που θα σηματοδοτήσει τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο κόμμα, σε μια περίοδο κατά την οποία οι εργαζόμενοι τον ωθούν ταχύτατα στην εξουσία. Το σημαντικότερο καθήκον αυτής της συνδιάσκεψης είναι να αποφασίσει τις βασικές θέσεις του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές δεν θα πρέπει να εκπονηθούν από «ειδικούς» διορισμένων επιτροπών, αλλά να είναι καρπός της δημοκρατικής θέλησης των ίδιων των μελών του ΣΥΡΙΖΑ.

Το περασμένο Σάββατο 20 Οκτωβρίου, οι δρόμοι του Λονδίνου γέμισαν για μια ακόμα φορά με κόκκινες σημαίες και πανό συνδικάτων, καθώς 130.000 περίπου εργαζόμενοι απ’ όλη τη χώρα διαδήλωσαν ενάντια στις πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης της Βρετανίας που αποτελείται από μια συμμαχία Συντηρητικών και Φιλελευθέρων.

Ο θυμός των εργαζομένων ενάντια στο τελευταίο πακέτο περικοπών που πρότεινε η δεξιά κυβέρνηση της Πορτογαλίας, έφτασε επίσης σε στρώματα των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας. Τα τελευταία δύο χρόνια διάφορες ενώσεις στρατιωτών και στρατιωτικών είχαν ήδη εκφράσει την αντίθεσή τους στις περικοπές που αφορούσαν τους ίδιους ως άμεσα αμειβόμενους από το κράτος και είχαν οργανώσει πολλές διαμαρτυρίες. Τώρα, μια σκληρή ανακοίνωση της Εθνικής Ένωσης Αξιωματικών του Στρατού (AOFA) εξέφρασε την υποστήριξή της στις διαδηλώσεις της 15ης Σεπτεμβρίου και προειδοποίησε πως «εφόσον εξαρτάται από εμάς, ο στρατός δε θα γίνει ποτέ, μα ποτέ… εργαλείο καταπίεσης των ίδιων των πολιτών μας.»

Η μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία της Πορτογαλίας, ή σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις η μεγαλύτερη από την Πρωτομαγιά του 1974, όταν συγκεντρώθηκαν ένα εκατομμύριο άνθρωποι στους δρόμους της Λισαβώνας κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Ένα τεράστιο κύμα από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, ένα εκατομμύριο συνολικά, βγήκαν στους δρόμους 40 μεγάλων και μικρών πόλεων και υπερπόντιων εδαφών της Πορτογαλίας, το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου. Αυτή ήταν η απάντηση του πορτογαλικού λαού στο τελευταίο πακέτο λιτότητας που ανακοινώθηκε από την δεξιά κυβέρνηση του Passos Coehlo στις 7 Σεπτεμβρίου.

Δεκαοκτώ χρόνια μετά το τέλος της επαίσχυντης πολιτικής του «απαρτχάιντ» από το εθνικιστικό καθεστώς του Εθνικού Κόμματος και με τη Ν. Αφρική να διανύει τη νέα περίοδο της «ελευθερίας και της δημοκρατίας», έλαβαν χώρα πριν λίγες μέρες οι βίαιες δολοφονίες 34 απεργών μεταλλωρύχων από την αστυνομία της χώρας στα ορυχεία λευκόχρυσου της πολυεθνικής εταιρείας «Λόνμιν», στην πόλη Μαρικάνα. Η συγκεκριμένη αιματηρή επιχείρηση της αστυνομίας ξύπνησε μνήμες από τη σφαγή του Σάρπβιλ το 1960 όταν οι λευκοί εξόντωναν τους «κατώτερους» μαύρους.

Η κρίση του Ευρώ μοιάζει με τη μακρόσυρτη αγωνία του θανάτου. Κάθε "κρίσιμη" σύνοδος κορυφής ακολουθείται από την επόμενη, και όλες υπόσχονται την αποφασιστική λήξη της κρίσης του Ευρώ. Οι αγορές "ηρεμούν" για λίγες ώρες ή μέρες και πέφτουν ξανά. Ο δείκτης των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων θυμίζει θερμόμετρο που καταγράφει την πορεία ενός καταδικασμένου σε θάνατο ασθενή.

Το ΚΚΕ έλαβε 4,50% από 8,48% τον Μάη, 277.179 ψήφους από 536.072 και 12 έδρες από 26. Αυτή είναι η μεγαλύτερη εκλογική ήττα του κόμματος στη Μεταπολίτευση. Η ηγεσία του ΚΚΕ με την πολιτική της «κατάφερε» το κόμμα να πέσει κάτω από το 4,54% που είχε λάβει στις εκλογές του 1993, δηλαδή δυο μόλις χρόνια περίπου μετά τη διάσπασή του, αλλά και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και των άλλων σταλινικών καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης, που είχε κολοσσιαία αρνητική επίδραση στο ηθικό και τη συνείδηση της εργατικής τάξη.

Τα αποτελέσματα των χθεσινών βουλευτικών εκλογών συνιστούν μια «εύθραυστη» πολιτική νίκη για την ελληνική άρχουσα τάξη, την ώρα που η στροφή των εργαζόμενων μαζών προς τον ΣΥΡΙΖΑ με άξονα τις μεγάλες πόλεις, την εργατική τάξη και τις πιο νεαρές και παραγωγικές ηλικίες, λαμβάνει χαρακτηριστικά χιονοστιβάδας.

Η απόπειρα τρομοκράτησης του εργαζόμενου λαού από την άρχουσα τάξη, σε μια στιγμή που εκείνος εμφανίζεται πλειοψηφικά αποφασισμένος να περιθωριοποιήσει το πολιτικό της στρατόπεδο, κλιμακώνεται. Τα υποταγμένα στο μεγάλο κεφάλαιο «ΜΜΕ», εκπέμπουν καθημερινά μια προπαγάνδα «εμφυλιοπολεμικού» τύπου. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται σαν ο «μεγάλος εθνικός κίνδυνος». Υποστηρίζεται ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ εκλεγεί στην κυβέρνηση, τότε αυτόματα η Ελλάδα θα γυρίσει στη δραχμή (επανειλημμένες δηλώσεις Σαμαρά, Βενιζέλου), η χώρα θα διολισθήσει στο χάος με συμμορίες μεταναστών να λυμαίνονται τις πόλεις (δηλώσεις Χρυσοχοίδη) και ο εμφύλιος πόλεμος θα είναι η βέβαιη κατάληξη για τη χώρα (δηλώσεις διευθυντή

...

Μπροστά στον πανικό της άρχουσας τάξης από την κατάρρευση των κομμάτων και των ηγεσιών της και από την ορμητική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτεται το βρώμικο και ύπουλο πρόσωπό της.

Συνεχίζουμε την τμηματική δημοσίευση της πρώτης ανάλυσης και των εκτιμήσεών μας για τα αποτελέσματα των προχθεσινών ιστορικών βουλευτικών εκλογών, που σηματοδοτούν μια νέα εποχή για τους εργαζόμενους και την Αριστερά, γεμάτη ελπίδες και προσδοκίες, αλλά και μεγάλα και σοβαρά πολιτικά καθήκοντα. 

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το σημαντικό έργο των Άλαν Γουντς και Τεντ Γκραντ "Η Διαλεκτική σε αντεπίθεση" (Reason in Revolt) που εκδόθηκε το 1995 και κατάφερε να προσεγγίσει αξεπέραστα τις σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις από τη σκοπιά του διαλεκτικού υλισμού, της φιλοσοφίας του μαρξισμού.

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας στη Βουλή ήταν μια «πύρρειος» νίκη για τη συγκυβέρνηση Παπαδήμου, η οποία είχε βάλει σαν στόχο τη συγκέντρωση πάνω από 200 ψήφων υπέρ των μέτρων. Τελικά 199 βουλευτές ψήφισαν υπέρ «επί της αρχής», ενώ 190 ήταν αυτοί που ψήφισαν το συνολικό πακέτο των μέτρων. Οι απώλειες ήταν σημαντικές : 22 βουλευτές για το ΠΑΣΟΚ και 21 για τη ΝΔ, παρ’ ότι οι ηγεσίες απείλησαν με διαγραφή και με αποκλεισμό των βουλευτών από τις επόμενες εκλογικές λίστες. Έτσι η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ από 160 βουλευτές το 2009 αριθμεί πλέον μόλις 131, της ΝΔ από 73 μόλις 62, ενώ 63 βουλευτές είναι πλέον «ανεξάρτητοι».

Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, μικροεπαγγελματίες και νέοι προσπάθησαν να συγκεντρωθούν χθες στο Σύνταγμα και στις μεγάλες πλατείες δεκάδων άλλων μεγάλων πόλεων για να διαδηλώσουν ενάντια την κυβέρνηση και την τρόικα. Η μαζικότητα της χθεσινής κινητοποίησης ήταν χωρίς προηγούμενο και αντανακλούσε τόσο την γενικευμένη οργή από τη μείωση του ετήσιου εργατικού εισοδήματος κατά 3 μισθούς, τη μείωση του κατώτατου μισθού στα 410 ευρώ «καθαρά» (στα 320 για τους νέους έως 24 ετών) και τις νέες μειώσεις στις συντάξεις, όσο και την αισιοδοξία που δημιούργησε στους εργαζόμενους η αίσθηση αδυναμίας της κυβέρνησης μετά την αποχώρηση του ΛΑΟΣ και τη διάσπαση των

...

Ακριβώς δώδεκα μήνες πριν, σε ένα άρθρο με τίτλο: 2011: Αισιοδοξία ή Απαισιοδοξία, έγραψα τα εξής: «Η πρώτη επίδραση της κρίσης ήταν ένα σοκ, όχι μόνο για τους αστούς αλλά και για τους εργαζομένους. Υπήρξε μια τάση οι εργαζόμενοι να προσπαθήσουν να κρατηθούν με κάθε τρόπο στη δουλειάς τους αποδεχόμενοι μεγάλες περικοπές στους μισθούς τους, κάτι που ήταν φυσιολογικό, ιδιαίτερα από τη στιγμή που οι ηγέτες των συνδικάτων και των κομμάτων τους δεν προσέφεραν καμία εναλλακτική λύση. Αλλά αυτή διάθεση θα μετατραπεί γρήγορα σε ένα γενικό αίσθημα θυμού και πικρίας, η οποία αργά η γρήγορα θα επιδράσει πάνω στις μαζικές οργανώσεις των εργαζομένων»

Διαβάστε το 2ο και τελευταίο μέρος του άρθρου του Alan Woods σχετικά με το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι αναγνωρισμένοι αστοί οικονομολόγοι αναγκάζονται να παραδεχθούν ότι ο Μαρξ είχε τελικά δίκιο.

Η κρίση του καπιταλισμού συνοδεύεται από μια κρίση στην αστική σκέψη: η φιλοσοφία, οι οικονομικές επιστήμες, η ηθική - όλα βρίσκονται σε κρίση. Αντί της προηγούμενης αισιοδοξίας των αστών που δήλωναν με βεβαιότητα ότι ο καπιταλισμός είχε λύσει όλα τα προβλήματά του, τώρα κερδίζει έδαφος μια όλο και διευρυνόμενη κατάθλιψη. Όχι πολύ καιρό πριν, ο Γκόρντον Μπράουν ανήγγειλε θριαμβευτικά το τέλος των κρίσεων.  Μετά από τη συντριβή του 2008 αναγκάστηκε να φάει τα λόγια του.

Το άρθρο έχει γραφτεί στις 21 Οκτωβρίου 2011. Η σύλληψη και ο φόνος του Συνταγματάρχη Καντάφι έχει περιγραφεί  λεπτομερώς από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Με το θάνατο του Καντάφι και την κατάληψη της Σύρτης, το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο συζητάει για τον σχηματισμό μεταβατικής κυβέρνησης. Το ΕΜΣ (Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο) έχει ήδη αναγνωριστεί από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις των οποίων τα συμφέροντα εκπροσωπεί. Παρ' όλα αυτά πολλοί απλοί Λίβυοι βλέπουν με δικαιολογημένη καχυποψία το ΕΜΣ και τους ιμπεριαλιστές βοηθούς τους.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι σε 10 μόνο χρόνια θα κλείσουν τα 100 χρόνια του Μανιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτή η μπροσούρα, που δείχνει το μεγαλύτερο πνεύμα στην παγκόσμια φιλολογία, μας εκπλήσσει ακόμα και σήμερα με την επικαιρότητά-της. Τα πιο σημαντικά τμήματά-της φαίνονται σαν να γράφτηκαν χτες. Βέβαια, οι νεαροί συγγραφείς-της (ο Μαρξ είταν 29 χρονών και ο Έγκελς 27) μπορούσαν να δουν το μέλλον ευρύτερα από οποιονδήποτε προκάτοχό-τους και ίσως κι από οποιονδήποτε μεταγενέστερο.

Τα αποτελέσματα των ισπανικών εκλογών της 20ης Νοέμβρη εκπροσωπούν μια μαζική ήττα για το σοσιαλιστικό κόμμα (PSOE), το οποίο εφήρμοσε μέτρα λιτότητας με σκοπό να κάνει τους εργαζόμενους να πληρώσουν για την καπιταλιστική κρίση. Αντιθέτως νίκη σημείωσε το δεξιό Λαϊκό Κόμμα, το οποίο ήρθε για να επιβάλλει ακόμα πιο σκληρές περικοπές προκειμένου να αντιμετωπίσει την οξεία κρίση του ισπανικού καπιταλισμού.

Μια δυναμική γενική απεργία και μαζικές διαδηλώσεις ήταν η απάντηση των Πορτογάλων εργαζομένων απέναντι στον προϋπολογισμό λιτότητας που προτάθηκε από την δεξιά κυβέρνηση του Πέδρο Πάσσος Κοέλιο. Η τρόικα ενέκρινε τα μέτρα που λαμβάνονται ως μέρος της εγγύησης για το πακέτο στήριξης, αλλά απαίτησε περισσότερες περικοπές, καθώς η οικονομία προβλέπεται να συρρικνωθεί κατά 3% τον επόμενο χρόνο.

Τα τελευταία γεγονότα στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μας δείχνουν ότι συνεχίζουμε να βρισκόμαστε στο  «μεταίχμιο» δυο καθοριστικών διαδικασιών.

Δύο μέρες πριν (το άρθρο γράφτηκε την Παρασκευή 28/10), η Άνγκελα Μέρκελ είχε προειδοποιήσει ότι η ειρήνη στην Ευρώπη θα μπορούσε να τεθεί σε κίνδυνο, αν μια συμφωνία δεν επιτευχτεί κατά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ σχετικά με το πώς θα διαχειριστεί την κρίση που έχει απειλήσει το ευρώ και το σύνολο της οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μιλώντας στο γερμανικό κοινοβούλιο, είπε: «Κανείς δεν πρέπει να σκεφτεί ότι ένας ακόμα μισός αιώνας ειρήνης και ευημερίας είναι εξασφαλισμένος. Δεν είναι. Και γι 'αυτό λέω, αν το ευρώ αποτύχει, η Ευρώπη θα αποτύχει, και  αυτό δεν πρέπει να συμβεί.» 

Η σημερινή δεύτερη ημέρα της μεγαλειώδους 48ωρης γενικής απεργίας, σημαδεύτηκε από την ύπαρξη του πρώτου νεκρού, του 53χρονου αγωνιστή οικοδόμου Δημήτρη Κοτσαρίδη, που έχασε τη ζωή του σαν αποτέλεσμα της ρίψης ασφυξιογόνων από την καθιερωμένη πια αστυνομική επιχείρηση χημικού πολέμου ενάντια στους διαδηλωτές, στο φόντο της εφαρμογής ενός ύπουλου σχεδίου κρατικής καταστολής της απεργιακής συγκέντρωσης με τη συνεργασία χούλιγκανς και προβοκατόρων.

Η σημερινή πρώτη μέρα της 48ωρης γενικής απεργίας ήταν συγκλονιστική. Πλάι στους εργαζόμενους του Δημοσίου τομέα και των ΔΕΚΟ που συμμετείχαν καθολικά στην απεργία, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι από τον ιδιωτικό τομέα απέργησαν για πρώτη φορά, ενώ μαζί με τα εκατομμύρια των απεργών συμπαρατάχθηκαν δεκάδες χιλιάδες μικροεπιχειρηματίες και μαγαζάτορες που κατέβασαν ρολά στις επιχειρήσεις τους.

Τα γεγονότα κινούνται με αστραπιαία ταχύτητα. Οι χρηματιστηριακές αγορές είναι σε μια ελεύθερη πτώση παγκόσμια. Κάποιες μέρες σηματοδότησαν μια πρόσκαιρη αναζωογόνηση, μόνο όμως για να ακολουθηθούν από μεγαλύτερους σπασμούς. Η όλη κατάσταση μας θυμίζει το 2008 ή σωστότερα τη δεκαετία του 1930.

Στο παρόν άρθρο προσφέρουμε μία σύντομη ιστορική σκιαγράφηση της εξέλιξης του καθεστώτος Καντάφι από τον αστικό αραβικό εθνικισμό των πρώτων ημερών στην περίοδο του λεγόμενου ισλαμικού σοσιαλισμού, μέχρι το πρόσφατο άνοιγμα στις ξένες επενδύσεις με μείζονες παραχωρήσεις στις πολυεθνικές επιχειρήσεις και την απαρχή των εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων.

Οι ταραχές στη Βρετανία είναι μόνο ένα σύμπτωμα της γενικής κρίσης του καπιταλισμού. Οι μαρξιστές δεν θα συνταχθούν με την αστική τάξη και τους αντιπροσώπους της σε έναν υποκριτικό χορό καταγγελιών. Καθήκον μας είναι να βρούμε ένα δρόμο για τους νέους, να τους βοηθήσουμε να βρουν το σωστό δρόμο - τον επαναστατικό δρόμο, το δρόμο για τη σοσιαλιστική ανοικοδόμηση της κοινωνίας.

Η Ευρωζώνη πλέει πλέον και επίσημα από την περασμένη Πέμπτη σε ταραχώδη νερά. Η κρίση, η οποία ξεκίνησε το 2008 όταν το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα έφτασε κοντά στην κατάρρευση, έχει πλέον μετατραπεί σε μια κρίση χρέους για ολόκληρα κράτη, τα οποία οδηγούνται σταδιακά σε χρεοκοπία. Την ίδια στιγμή, η αστική τάξη δεν έχει ιδέα πώς να επιλύσει το πρόβλημα και να εξέλθει από την κρίση που σαρώνει σαν ανεξέλεγκτο τσουνάμι την μια χώρα μετά την άλλη μέσα στην Ευρώπη. Χαρακτηριστικά ο υπουργός οικονομικών της Ιταλίας δήλωσε « Δεν θα πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες για το ποίος θα σωθεί. Όπως και στον Τιτανικό οι επιβάτες πρώτης θέσης δεν θα μπορούν να σωθούν μόνοι τους.»

Η παγκόσμια κοινή γνώμη έχει συγκλονιστεί από την είδηση για την αιματηρή σφαγή στη Νορβηγία.  Τουλάχιστον 91 άνθρωποι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων και 84 μελών της Οργάνωσης Νεολαίας του Εργατικού Κόμματος (AUF) σε μια θερινή κατασκήνωση.

Καθώς γράφω τις γραμμές αυτές, το μέλλον της Ελλάδας αποφασίζεται κατά τη διάρκεια της τιτάνιας πάλης της ελληνικής εργατικής τάξης ενάντια στις μεγάλες τράπεζες και τους Ευρωπαίους καπιταλιστές (Μ.Φ : Το άρθρο γράφτηκε στις 4 Ιουλίου 2011).  Η ΕΕ εκβιάζει με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο την Ελλάδα.