متنی که در پیش رو دارید نامه سرگشاده هیأت تحریریه نشریه دانشجویی رود به فریبرز رییس دانا است. اگر چه با کلیه موارد مطرح شده در آن توافق نظری نداریم اما به خاطر اهمیت جنبش چپ دانشجویی و بحث های مهم پیرامون آن متن نامه را منتشر می کنیم. بعدها تحلیل جامعی درباره برخورد با گرایش هایی مانند رییس دانا ارایه خواهیم کرد.

مالکیت خصوصی ابزار تولید در سطح جهانی در یک بن بست قرار گرفته است. سیستم در حال مرگ است و این روند ناگزیر دارای عواقب عمیقی سیاسی و اجتماعی در کشور پیشرفته ترین سرمایه داری است. فرانسیس فوکویاما که هنگامی فروپاشی اتحاد شوروی را اعلام "پایان تاریخ" کرده بود، حالا می گوید که آمریکا نسبت به سایر سیستم های دموکرتیک سیاسی بیشتر دچار پوسیدگی سیاسی است. به زبان ساده: سرمایه داری و نهادهایش دچار درد سر بزرگ هستند.

isil 1روز سه شنبه، گروه بنیادگرای اسلامی، داعش، موصل، از شهرهای کلیدی شمال عراق، را فتح کرد و به سمت بغداد راه جنوب را پیش گرفت و در سر راه چند شهر مهم را تصرف کرد. صدها هزار نفر از ترس جان‌شان تحت حکومت این گروه ارتجاعی دست به فرار زده‌اند. عروج این شبح بربریت نتیجه‌ی مستقیم ماجراجویی‌های کلبی‌مسلکانه‌ی امپریالیسم آمریکا است.

پس از آنکه رفراندوم روز یک شنبه تایید کرد که اکثریت مردم کریمه گزینه تبدیل شدن به بخشی از فدراسیون روسیه را تایید کرده اند، در 18 مارس رییس جمهور روسیه "ولادیمیر پوتین" در مقابل مجلس دوما در مسکو، طی یک سخنرانی الحاق کریمه را اعلام کرد. بلافاصله پس از سخنان اش، مقامات کریمه معاهده ای که این تصمیم را عملی می ساخت، امضا کردند که وقتی ما این مقاله را می نویسیم توسط پارلمان روسیه تصویب شده است.

دولت روحانی هر روز که می‌گذرد خصلت‌های بنیادین و تفاوت‌های خود را بیش از پیش عیان می‌کند. اکنون که چند ماهی از تثبیت دولت وی گذشته است، بیش از گذشته می‌توان این دولت و چشم انداز آن را بررسی و نقد کرد و بر همین اساس افق آتیِ مبارزه را در ایران ترسیم نمود.

پیش‌بینی سیاست اصولا کار آسانی نیست اما این در مورد ایران صد چندان صدق می‌کند. این یکی از غیر قابل پیش‌بینی‌ترین جوامع دنیا است و این رفتار سیاسی مردمان آن است که همیشه تمام معامله‌ها را بر هم زده و همه را غافلگیر کرده است.

سی و دومین کنگره‌ی مارکسیست‌های پاکستان روز شنبه ۹ مارس افتتاح و از نظر تعداد رفقا و هواداران حاضر بسیار فرای انتظارات بود. در روز اول ۲۷۶۹ رفیق ثبت نام کردند تا این بزرگ‌ترین کنگره‌ی تاریخ ما باشد. رفقا از سراسر کشور با روحیه‌ای از شور و شوق عظیم آمدند در حالی که این کشور وارد عمیق‌ترین بحران تاریخ خود شده است.

هوگو چاوز دیگر در میان ما نیست. آرمانِ آزادی، سوسیالیسم و بشریت یکی از حامیان شجاعش را از دست داده است. او در روز سه‌شنبه، ۵ مارس، در ساعت ۴:۲۵ بعداظهر به وقت محلی درگذشت. خبر را مادورو، معاون رئیس‌جمهور، اعلام کرد. رئیس‌جمهور تنها ۵۸ سال داشت و ۱۴ سال بود که در قدرت بود. او دو سال است که با سرطان نبرد می‌کند اما خبر مرگش که اعلام شد، بهت‌آور بود.

شرایط ایرانِ امروز به گونه‌ای است که نمی‌توان از رواج روحیه‌ی یاس و نومیدی میان بخش‌های قابل توجهی از جمعیت متعجب بود. توده‌های ایران در سال ۸۸، پیش از آغاز دور نوین جنبش‌های انقلابی در جهان عرب و سپس سراسر جهان، با تمام توان خود، علیه یکی از سرکوب‌ترین رژیم‌های جهانِ امروز، به میدان آمدند. آن‌ها هیچ چیز از فداکاری و قهرمانی و بیباکی کم نگذاشتند اما جنبشِ آن‌ها به علت فقدان رهبری موثر، شکست خورد و نتیجه‌ی این شکست نه فقط ادامه‌ی اوضاع موجود که ویرانی هر چه بیشتر کشور بوده است. ورشکستگی اقتصادِ سرمایه‌داری در ایران باضافه‌ی تحمیل تحریم‌های تهاجمی از سوی غرب وضع زندگی تود‌ه‌ها را بدتر از پیش ساخته است. چنان‌که در سند حاضر شرح خواهیم داد، این نه فقط طبقات کارگر و زحمتکش که طبقات متوسط و میانی را نیز بی‌چیز و ویران ساخته است.

این ششمین روز اعتراضاتی بود که در ابتدا در مخالفت با حکم رئیس‌جمهور که تمام قدرت‌های دولتی را در دستان او متمرکز می‌کرد آغاز شد. این فرمان،‌ غیر از اجازه به او برای حکومت با مصونیت در مقابل قوه قضائیه،‌ در ضمن به او امکان می‌داد دست به «هر اقدام‌ لازم برای دفاع از انقلاب» بزند. این در واقع بهانه‌ای بود برای انجام کاری دقیقا برعکس! واکنش به فرمان در ابتدا محدود به لایه‌هایی نسبتا اندک، بیشتر جوانان، بود. اما با سرکوب هر چه سنگین‌تر اعتراضات، دلایل اصلی پشت فرمان برای جمعیتِ وسیع‌تر روشن و روشن‌تر شد.