Οι υποψήφιοι του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Βενεζουέλας (PSUV) επικράτησαν στις εκλογές για ανάδειξη κυβερνήτη της 16ης Δεκεμβρίου σε 20 από τις 23 πολιτείες της χώρας, συμπεριλαμβανομένων 5 πολιτειών που ως τις εκλογές ελέγχονταν από το κόμμα της αντιπολίτευσης, το MUD. Η μόνη παρηγοριά της αντιδραστικής αντιπολίτευσης ήταν ότι κατάφερε να κρατήσει τη σημαντική πολιτεία της Miranda, όπου ο ηττημένος προεδρικός υποψήφιος του κόμματος Henrique Capriles Radonski επικράτησε του πρώην αντιπροέδρου Elias Jaua.

Το Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου, ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας Hugo Chavez ανακοίνωσε την εισαγωγή του σε νοσοκομείο της Κούβας για μια ακόμη χειρουργική επέμβαση. Στην ανακοίνωσή του προσέθεσε: «επειδή σε κάθε τέτοια διαδικασία ενυπάρχουν ρίσκα, αν κάτι συμβεί που θα με εμποδίσει από τα καθήκοντά μου, προτιμώ να είναι αντικαταστάτης μου ο αντιπρόεδρος Maduro».

Παρακάτω δημοσιεύουμε τη συνέντευξη του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, αρχηγού του αριστερού σχηματισμού «Αριστερό Μέτωπο» στη Γαλλία. Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν συμμετείχε στις γαλλικές προεδρικές εκλογές νωρίτερα αυτή τη χρονιά και έλαβε το 11,1% των ψήφων. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Μελανσόν μπορείτε να διαβάσετε τα ακόλουθα άρθρα (Ο Μελανσόν σαν υποψήφιος του Αριστερού Μετώπου- Με ποια καμπάνια και με ποιο πρόγραμμα; και το Μαζική υποστήριξη για τον Μελανσόν). Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε αρχικά στη γαλλική μαρξιστική εφημερίδα La Riposte στις 12 Νοεμβρίου.

Η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων κάλεσε στις 14 Νοεμβρίου Ευρωπαϊκή Ημέρα Δράσης και Αλληλεγγύης ενάντια στη λιτότητα. Η πρωτοβουλία ελήφθη από τη συνομοσπονδία συνδικάτων της Πορτογαλίας CGTP-IN, η οποία αποφάσισε να καλέσει 24ωρη γενική απεργία ενάντια στο τελευταίο πακέτο μέτρων λιτότητας που προτάθηκε από τη δεξιά κυβέρνηση του Passos de Coelho, για τον προϋπολογισμό του 2013. Στις 15 Σεπτεμβρίου η τεράστια έκρηξη θυμού που φάνηκε στις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Πορτογαλία από το 1974, ώθησε τα συνδικάτα στη λήψη αυτής της απόφασης.

Μετά το τέλος της χθεσινής μεγαλειώδους πορείας στο Ηράκλειο Κρήτης στο πλαίσιο της 48ωρης απεργίας, εργατικοί φορείς (ΠΟΕ-ΟΤΑ) και εργαζόμενοι πολίτες προχώρησαν σε κατάληψη της Περιφέρειας Κρήτης. Η κατάληψη συνεχίζεται και αποτελεί κέντρο αγώνα και δράσης. Σήμερα το απόγευμα οι καταληψίες απεύθυναν ένα συγκλονιστικό κάλεσμα που δείχνει το σωστό αγωνιστικό δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί μετά τη λήξη της 48ωρης γενικής απεργίας και αντανακλά αυθεντικά την επαναστατική διάθεση που αναπτύσσεται στους κόλπους του εργατικού κινήματος : «Όλα τα εργατικά κέντρα να κηρύξουν αύριο νέες 24ωρες και 48ωρες απεργίες!».

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει στη συνδιάσκεψη που θα σηματοδοτήσει τη μετεξέλιξή του σε ενιαίο κόμμα, σε μια περίοδο κατά την οποία οι εργαζόμενοι τον ωθούν ταχύτατα στην εξουσία. Το σημαντικότερο καθήκον αυτής της συνδιάσκεψης είναι να αποφασίσει τις βασικές θέσεις του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτές δεν θα πρέπει να εκπονηθούν από «ειδικούς» διορισμένων επιτροπών, αλλά να είναι καρπός της δημοκρατικής θέλησης των ίδιων των μελών του ΣΥΡΙΖΑ.

Το περασμένο Σάββατο 20 Οκτωβρίου, οι δρόμοι του Λονδίνου γέμισαν για μια ακόμα φορά με κόκκινες σημαίες και πανό συνδικάτων, καθώς 130.000 περίπου εργαζόμενοι απ’ όλη τη χώρα διαδήλωσαν ενάντια στις πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης της Βρετανίας που αποτελείται από μια συμμαχία Συντηρητικών και Φιλελευθέρων.

Ο θυμός των εργαζομένων ενάντια στο τελευταίο πακέτο περικοπών που πρότεινε η δεξιά κυβέρνηση της Πορτογαλίας, έφτασε επίσης σε στρώματα των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας. Τα τελευταία δύο χρόνια διάφορες ενώσεις στρατιωτών και στρατιωτικών είχαν ήδη εκφράσει την αντίθεσή τους στις περικοπές που αφορούσαν τους ίδιους ως άμεσα αμειβόμενους από το κράτος και είχαν οργανώσει πολλές διαμαρτυρίες. Τώρα, μια σκληρή ανακοίνωση της Εθνικής Ένωσης Αξιωματικών του Στρατού (AOFA) εξέφρασε την υποστήριξή της στις διαδηλώσεις της 15ης Σεπτεμβρίου και προειδοποίησε πως «εφόσον εξαρτάται από εμάς, ο στρατός δε θα γίνει ποτέ, μα ποτέ… εργαλείο καταπίεσης των ίδιων των πολιτών μας.»

Η μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία της Πορτογαλίας, ή σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις η μεγαλύτερη από την Πρωτομαγιά του 1974, όταν συγκεντρώθηκαν ένα εκατομμύριο άνθρωποι στους δρόμους της Λισαβώνας κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Ένα τεράστιο κύμα από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, ένα εκατομμύριο συνολικά, βγήκαν στους δρόμους 40 μεγάλων και μικρών πόλεων και υπερπόντιων εδαφών της Πορτογαλίας, το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου. Αυτή ήταν η απάντηση του πορτογαλικού λαού στο τελευταίο πακέτο λιτότητας που ανακοινώθηκε από την δεξιά κυβέρνηση του Passos Coehlo στις 7 Σεπτεμβρίου.

Δεκαοκτώ χρόνια μετά το τέλος της επαίσχυντης πολιτικής του «απαρτχάιντ» από το εθνικιστικό καθεστώς του Εθνικού Κόμματος και με τη Ν. Αφρική να διανύει τη νέα περίοδο της «ελευθερίας και της δημοκρατίας», έλαβαν χώρα πριν λίγες μέρες οι βίαιες δολοφονίες 34 απεργών μεταλλωρύχων από την αστυνομία της χώρας στα ορυχεία λευκόχρυσου της πολυεθνικής εταιρείας «Λόνμιν», στην πόλη Μαρικάνα. Η συγκεκριμένη αιματηρή επιχείρηση της αστυνομίας ξύπνησε μνήμες από τη σφαγή του Σάρπβιλ το 1960 όταν οι λευκοί εξόντωναν τους «κατώτερους» μαύρους.

Η κρίση του Ευρώ μοιάζει με τη μακρόσυρτη αγωνία του θανάτου. Κάθε "κρίσιμη" σύνοδος κορυφής ακολουθείται από την επόμενη, και όλες υπόσχονται την αποφασιστική λήξη της κρίσης του Ευρώ. Οι αγορές "ηρεμούν" για λίγες ώρες ή μέρες και πέφτουν ξανά. Ο δείκτης των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων θυμίζει θερμόμετρο που καταγράφει την πορεία ενός καταδικασμένου σε θάνατο ασθενή.