Το κείμενο αυτό γράφτηκε μία μέρα πριν την επέμβαση στη Λιβύη, όμως παρά την ροή των εξελίξεων, διατηρούν τη σημασία τους η ανάλυση και οι θέσεις που εμπεριέχει, σε σχέση με την ιμπεριαλιστική επίθεση και την αναγκαία στάση του εργατικού κινήματος

Παρασκευή 4 Μαρτίου 2011: Μεγάλη συζήτηση γίνεται στη Λατινική Αμερική για τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στη Λιβύη. Στο άρθρο αυτό ο Χόρχε Μαρτιν κάνει την επιβεβλημένη κριτική από τη σκοπιά του Μαρξισμού στη λαθεμένη θέση του Τσάβες για την επανάσταση στη Λιβυη. Παράλληλα εξετάζει κριτικά τη θέση που υιοθέτησε ο Φιντέλ Κάστρο.

Τη Δευτέρα 7 Μαρτίου, ο νέος πρωθυπουργός της Τυνησίας Μπετζί Καΐντ Ελ Σεμπσί ανακοίνωσε τη σύνθεση της κυβέρνησής του, που είναι η τρίτη κατά σειρά μετά την ανατροπή του Μπεν Αλί από τον επαναστατημένο λαό στις 14 Ιανουαρίου. Ο Ελ Σεμπσί ανήλθε στην εξουσία στις 27 Φεβρουαρίου, ύστερα από την παραίτηση του Μοχάμεντ Γκανουτσί, ο οποίος υπήρξε πρωθυπουργός του Μπεν Αλί και διατήρησε τη θέση του μετά την ανατροπή του τελευταίου.

Στη Λιβύη, οι μάχες συνεχίζονται μεταξύ των δυνάμεων του καθεστώτος Καντάφι και των επαναστατών γύρω από την πόλη Ρας Λανούφ, 300 χλμ έξω από τη Βεγγάζη. Και τα δύο στρατόπεδα είναι καλά οπλισμένα, οι μεν αντικαθεστωτικοί, έχοντας στρατιώτες που πέρασαν με το μέρος του λαού, ενώ το καθεστώς χρησιμοποίει μισθοφορικούς στρατούς και την πολεμική αεροπορία. Ήδη η κατάσταση έχει εξελιχθεί σε μια γενικευμένη εμφύλια σύρραξη μεταξύ των δύο πλευρών, καθώς ο Καντάφι αποφάσισε να αγωνιστεί μέχρις εσχάτων για να διατηρήσει την εξουσία του. Το σάπιο καθεστώς, έχοντας χάσει τον έλεγχο ενός μεγάλου μέρους της χώρας, χρησιμοποίει όλες τις δυνάμεις του, χωρίς να διστάσει να αιματοκυλίσει τον ίδιο το λαό της Λιβύης.

Η χθεσινή γενική απεργία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ ήταν μια ακόμα μεγάλη σε συμμετοχή κινητοποίηση της εργατική τάξης, που έδειξε – όπως αντίστοιχα συνέβη και στις 15 του περασμένου Δεκέμβρη - ότι η τάξη μετά από ένα μικρό διάλλειμα υποχώρησης που σηματοδότησε η ήττα του περασμένου καλοκαιριού, ανακάμπτει αγωνιστικά

Το επαναστατικό κύμα στον αραβικό κόσμο έφτασε στο πιο πρόσφατο και αιματηρό σημείο ανάπτυξής του στη Λιβύη, όπου η κατάσταση  είναι ιδιαίτερα έκρυθμη. Βρισκόμενη ανάμεσα στην Τυνησία και την Αίγυπτο, πολλοί σχολιαστές (και ο ίδιος ο Καντάφι!) φαντάζονταν ότι η Λιβύη θα μπορούσε να αποφύγει με κάποιο τρόπο τη γενική πυρκαγιά που έχει ξεσπάσει από τις αρχές του χρόνου στη Βόρεια Αφρική.

Η αιγυπτιακή επανάσταση, ακολουθώντας κατά βήμα την τυνησιακή εξέγερση, έχει συνταράξει ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Όλοι οι σοβαροί στρατηγοί του κεφαλαίου συζητούν το «ντόμινο» από τα γεγονότα που εκτυλίσσονται στην Αίγυπτο. Κανένας από αυτούς, ωστόσο, δεν είχε προβλέψει τίποτα από όλα αυτά.

Ο τύραννος έπεσε! Καθώς γράφονται αυτές τις γραμμές, ο Χόσνι Μουμπάρακ παραιτήθηκε. Αυτό είναι μια μεγάλη νίκη, όχι μόνο για το λαό της Αιγύπτου, αλλά και για τους εργαζομένους όλου του κόσμου. Μετά από 18 ημέρες συνεχών επαναστατικών κινητοποιήσεων, με 300 νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες, η 30χρόνη τυραννία του Χόσνι Μουμπάρακ αποτελεί πια ιστορία.

Η επανάσταση στην Αίγυπτο έχει φθάσει σε ένα κρίσιμο σημείο. Η παλιά κρατική εξουσία έχει καταρρεύσει κάτω από το σφυροκόπημα των μαζών. Αλλά η επανάσταση είναι μια πάλη ζωντανών δυνάμεων. Το παλιό καθεστώς δεν πρόκειται να παραιτηθεί χωρίς μάχη. Οι αντεπαναστατικές δυνάμεις πέρασαν στην αντεπίθεση. Στους δρόμους του Καίρου διεξήχθησαν μάχες ανάμεσα σε υποστηρικτές της επανάστασης και σε εγκάθετους του καθεστώτος.

Το θαυμάσιο επαναστατικό κίνημα των Τυνήσιων εργατών και νεολαίων αποτελεί έμπνευση και παράδειγμα για όλο τον κόσμο. Για περισσότερο από μία εβδομάδα η Τυνησία ζει μία επανάσταση επικών διαστάσεων. Η μαζική εξέγερση στην Τυνησία έληξε με την ανατροπή του μισητού δικτάτορα Ζινέ – Αμπιντίνε Μπεν Αλί μετά από 23 χρόνια στην εξουσία.

Δύο δεκαετίες έχουν περάσει από τότε που ο Francis Fukuyama δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο «Το τέλος της ιστορίας και ο τελεύταιος άνθρωπος», ανακηρύσσοντας έτσι τον οριστικό θρίαμβο της οικονομίας της αγοράς και της αστικής δημοκρατίας. Η ιδέα αυτή φάνηκε να επιβεβαιώνεται από τα σχεδόν 20 χρόνια καλπάζουσας ανόδου των αγορών, αλλά και την σχεδόν αδιάκοπη οικονομική ανάπτυξη. Οι πολιτικοί, οι κεντρικοί τραπεζίτες και οι μάνατζερς της Wall Street ήταν πεπεισμένοι ότι είχαν εξημέρωσει τελικά τον οικονομικό κύκλο της ανάπτυξης και της υφέσης.

Η χθεσινή διαδήλωση του NUS / UCU στο Λονδίνο ενάντια στις επιθέσεις στην εκπαίδευση προσέλκυσε πάνω από 50.000 κυρίως φοιτητές, που κατέφθασαν σε μεγάλους αριθμούς από ολόκληρη τη χώρα. Πολλοί από αυτούς ήταν νέοι άνθρωποι που διαδήλωναν για πρώτη φορά. Δεν θα είναι η τελευταία. Καθώς οι επιθέσεις αρχίζουν να «πονάνε», όλο και περισσότεροι νέοι από εδώ και πέρα θα ενεργοποιηθούν και θα βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα.